[به سبزی ِ چشمـــان ِ تــو]

 

 

مـــادرم خــواب مــی بینــد پســرش تیــر خــورده

[خــودم هــم دیده بــودم

 گلــولــه ای گلــوی ام را دریــده بود     

 در خــواب.

کابــوس های شبانــه

خــواب های پدرم را تکـّــه تکّـــه مــی کننــد،

خواب ِ دادگاه می بینــد

- دادگاهــی بــی قاضــی/ بــی وکیـــل /  بــیدادگــاه

که پســرش در آن اعتراف مــی کند

که پـدرش جاســوس ِ مـــوساد است.

خــواهرم اشک مــی ریزد

و در "اشک ِ ناتوانــی اش" نفرین مــی کند.

برادرم الله اکبرهای شبانــه را سلفــژ مــی کند،

با صــدای تـِـنور/ باریتــون / بــاس.

... و مــن به چشــم های تــو مــی اندیشم

که به رنگ آزادی ست

به رنگ تمام ِ مــردم شهـــر

به رنگ ِ چاکــرای عشـــق.

 

 

1388/05/13  نیــــما جــم.  ســـه شنبـــه 

/ 0 نظر / 6 بازدید