A Self Portrait of the Poet As an Old Man

پیکره ای می تراشــم

                           از خودم

                                       نیم-تنه ای از تن ام،

                                                 در شـــعرم.

پیــکره ای از کلمــات

             با قلم

             بر کــاغذم؛

تا بماند یا نماند

تا ببینـَدم کسی یا نه،

 

خــدا را چه دیدی،

                     شــاید بـــودایی شــدم

                                [نشسته نیلوفرانه،

                              تا خلایق دست بر شکــم ام بمالند و

                                                       به آرزوشان برسند!

بـُـت ای شدم شاید،

یا گوساله ی ســامری

                          [در غیاب موسایان ِ شعر

چه می داند کــسی،

                      ساخته نشدم شاید؛

یا شکستم روزی... .                 

/ 1 نظر / 10 بازدید
طیبه

[گل] سلام- طنز این قسمتو دوست داشتم هر چند که طنز تلخی بود: شاید بودایی شدم نشسته نیلوفرانه تا خلایق دست بر شکمم بمالند و به آرزوشان برسند...کما اینکه ما خودمون هم چنین خرافاتی را متاسفانه داریم...چرا راه دور بریم؟!!!